Lang niet iedereen huurt nog dragers in. Misschien maakt dat het juist zo mooi als het wél wordt gedaan. Er zijn tegenwoordig meer crematies dan begrafenissen. Met zijn allen naar de begraafplaats gaan is bijna een ritueel te noemen. Daarna lopend naar het graf je dierbare dragen, ongeacht het seizoen. Het buiten zijn, het weer en de omgeving voegen altijd iets bijzonders toe. En als daar dan ook nog dragers aan worden toegevoegd, maakt dat het afscheid een stukje specialer.
Dragers
Bij deze uitvaart ontstond er iets heel bijzonders. Het afscheid was in een mooie kapel. In het pand ernaast zit een kantoor. Het kantoor van het bedrijf dat de meneer van wie wij afscheid namen zelf had opgericht.
Het idee ontstond om meneer te dragen vanaf de kapel naar de parkeerplaats van ‘zijn’ kantoor. Daar zou meneer, op zijn eigen parkeerplaats, de rouwauto ingaan. De familie vond dit een mooi en eervol gebaar. En zo gingen we het doen.
Schouderen
De straat is normaal gesproken erg druk. Ook daarom waren er verkeersregelaars aanwezig om alles soepel te laten verlopen. Tijdens het uitdragen werd het verkeer even stilgelegd. Daardoor ontstond er een bijzondere mogelijkheid: de drukke straat was ineens leeg. Je kon de stilte horen en de rust voelen.
Erehaag
De familie stond in erehaag op de stoep, van de kapel naar zijn parkeerplaats. En daar gingen ze. De straat waar je normaal moet oppassen bij het oversteken, was voor even het domein van zes dragers die een bijzonder uitgeleide verzorgden voor de man die wij moeten missen. Niet over de stoep, maar midden over straat. De laatste keer op zijn parkeerplaats. De laatste keer langs zijn kantoor. Daar stond iedereen die voor hem had gewerkt, ook in een erehaag. Nog één keer. Voor hem.
